Mountains on fire

20 april: TAHUNG (THANG) - MONGAR

Na een avond met veel te veel ara in het farmhouse en een voor Bhutanese begrippen veel te korte nacht, was de rit naar het 200 km verderop gelegen Mongar een hel. Al die bochten en al dat gehobbel.... we zijn allebei misselijk en dizzy als we na 7 uur eindelijk aankomen.
Het is wel lekker warm hier! Mongar, bereikbaar via de hoogste geasfalteerde pas in Bhutan op bijna 4000 m., ligt veel lager dan Bumthang, op ongeveer 1600 m. We zagen de temperaratuur oplopen van 14 naar 33 graden!
We zijn dolblij dat we er zijn, eten een miniscuul hapje want we hebben echt geen trek, en gaan heel vroeg naar bed!

21 april: MONGAR

Jippie, we zijn weer in het land der levenden. We hebben lekker geslapen, eindeloos gedoucht, voelen ons weer fit en vallen aan op het ontbijt want we hebben gisteren vrijwel niks gegeten. Nima en Pema zijn ook blij dat we ons weer beter voelen!
Vanmorgen gaan we een wandeling maken. Pema brengt ons met de auto naar een hoger gelegen pas (de temperatuur daalde meteen naar 18 graden) en vandaaruit starten we met onze hike die zo'n kleine 3 uur zal duren. Het wordt weer een prachtige tocht, het klimaat is subtropisch dus het weer is heerlijk, we lopen voornamelijk naar beneden door prachtige stukken bos, langs verschillende boerderijtjes en langs stupa's. Alleen het laatste stuk moeten we nog weer wat klimmen. In dit klimaat hebben de mensen het goed, ze verbouwen o.a. bananen, sinaasappels, mango's, peren, hazelnoten, vijgen, mais, citroengras en rijst.
Op dit moment is het land vrij droog maar in juli-augustus wordt er altijd heel veel regen verwacht.
Om het citroengras beter te laten groeien worden er soms stukken bos in brand gestoken, de grond is daarna vruchtbaarder. Uiteraard is dit strafbaar maar men doet het alsnog. Gevolg van die bosbranden is dat het hier op dit moment helaas niet helder is.

Na de wandeling lunchen we in het hotel en geven we Nima en Pema de middag vrij.
We gaan het stadje verkennen. Het ziet er allemaal schattig uit maar stelt niet veel voor. De ene 'general shop' na de andere met plastic teiltjes, schoenen, chips, uien, kleding etc.
Mensen zitten op houten bankjes voor hun shop maar verder is er nergens een terrasje waar je even neer zou kunnen strijken. Na een klein uurtje gaan we dus maar terug naar het hotel waar we, nadat we het restaurant personeel gered hebben van een lief hagedisje, de rest van de middag voor de verandering eens lekker niksen en genieten van een boek.
's Avonds kletsen we onder het genot van een 'Druk 11000-biertje' met Judith en Linda, een paar gezellige Nederlandse meiden die we al een aantal keer eerder hebben ontmoet, ze doen ongeveer dezelfde route als wij, we zullen ze dus nog vaker zien.
Morgen gaan we naar Trashigang en zij ook.

22 april: MONGAR - TRASHIGANG

Het begint te wennen. Als we ergens aankomen krijgen we thee en als we de sleutel van onze kamer krijgen blijken de koffers daar altijd al te zijn. Diezelfde koffers liggen altijd al op miraculeuze wijze in de auto op de dagen dat we verder trekken, zo ook vandaag. De deuren worden voor ons opengehouden en als een prins en een prinses stappen wij in de iedere dag weer brandschoon gepoetste auto, waarin we altijd een voorraadje water vinden in de stoelzak voor ons. Om half 11 zijn we dan meestal ergens op een plek waar we thee en koekjes krijgen en tussen 12 en 13 uur krijgen we ergens een lunch die traditioneel uit 7 gerechten bestaat: in ieder geval rijst, noedels, aardappelen en chilicheese, en verder nog verschillende soorten groenten. Meestal bloemkool, wortels en groene bonen, en verder varens, aubergines, asperges en/of paddestoelen.
Om lunchtijd waren we al in Trashigang en de lunch kregen we zowaar op een terrasje! Het waaide echter zo hard dat we naar binnen zijn gevlucht toen Tibi bijna de schutting op zijn kop kreeg. Die wind wordt o.a. veroorzaakt door de temperatuursverschillen ten gevolge van alle brandhaarden. Het is echt vreselijk, de bosbranden zijn enorm.
Na de lunch hebben we een hele mooie tempel bezocht met monniken die er niet genoeg van kregen om gefotografeerd te worden. Ze bleven maar lachen en poseren! In het oosten van Bhutan komen duidelijk minder toeristen. Het is dan ook een heel eind rijden over de kronkelige highway met grote onverharde stukken vol gaten waar er aan de verbreding gewerkt wordt. Deze highway gaat af en toe ook rakelings langs afgrijselijk spectaculaire afgronden, vaak zonder enige vorm van vangrails. En als er je dan ook nog een vrachtwagen tegemoet komt is het wel even billenknijpen!! Pema wordt er echter niet warm of koud van. Hij kan die dikke vette auto zelfs midden op de highway keren als het moet.
Na het bezoek aan de tempel verkennen we Trashigang. We kunnen nog niet naar het hotel want de weg is tot 17 uur afgesloten ivm de wegwerkzaamheden. We drinken samen met Judith en Linda dus nog een biertje op het terras waar we ook geluncht hebben. We kunnen nu buiten zitten want de wind is afgenomen. Na 17 uur gaan zij naar hun farmhouse en wij naar ons hotel. We hadden gedacht dat alles in het oosten minder zou zijn maar niets is minder waar! We zitten in het mooiste hotel wat we in Bhutan gehad hebben met een schitterend uitzicht in een luxe cottage. We hebben zelfs een balkon met fatsoenlijke stoelen. Daar gaan we straks een wijntje drinken. Heerlijk!!! En in het restaurant worden we bediend door 4 fluisterende dames, we zijn vanavond de enige gasten...!!!!

23 april, onze 21e trouwdag: TRASHIGANG

We zouden ons geen romantischere plek in Bhutan kunnen voorstellen dan deze, om onze 21e trouwdag te vieren! En Tibi heeft al die weken als verrassing een flesje Moët & Chandon meegesjouwd, wat we deze ochtend bij het ontbijt op het schitterende terras opdrinken. We leggen uit aan de serveerster dat het onze trouwdag is en 20 minuten later komt ze met kadootjes namens het personeel......zo ontzettend lief!!! Voor Tibi een soort portemonee van stof en voor mij een sjaal.
Vandaag gaan we naar Yangtse, daar bezoeken we een oude tempel met een 'zwarte trap'. Als je die kunt beklimmen ben je zonder zonden en heb je veel geluk. Het blijkt een soort rots, het lukt zowel Tibi als Pema als Nima alle drie niet en ik heb het maar niet eens geprobeerd op m'n teenslippers.
Daarna bezoeken we een houtbewerker, de man zit in kleermakershouding op de grond hele dagen hout te bewerken in zijn 'fabriekje' van 3 x 4 m.
Dit hele gebied is beroemd om houten spulletjes. Nima koopt in het dorpje zelfs 2 houten wijnglazen voor ons, ook als huwelijkskadootje, namens hemzelf en Pema. Ook al weer zo lief!!!! Volgens hem hoeven we die bekers nooit af te wassen en zullen die ons ook beschermen, want alles wat in die beker komt wordt door het hout ontgift.
Tot slot zien we nog een stupa waar een koning in het jaar 1740 zijn 8-jarige dochter in heeft opgeofferd. Daarna ging het iedereen in deze streek ineens helemaal voor de wind....
Na een heerlijke picknick-lunch gaan we weer terug naar Trashigang. Onderweg schrikken we ons rot van de bosbranden. Het is echt vreselijk en bijna niet te geloven hoe snel het vuur om zich heen grijpt. In de 20 minuten dat we hebben staan kijken is het vuur wel een kilometer opgeschoven, ging er een huis in vlammen op en zagen we koeien rennen.... Zulke dingen zien we normaal gesproken alleen op tv, de werkelijkheid is een heel stuk erger. En waarschijnlijk aangestoken voor een betere opbrengst aan citroengras......
En terwijl we naar de branden keken vond er ook nog een enorme ontploffing plaats! Dat was schrikken, Tibi en Nima begonnen te rennen en ik stond aan de grond genageld. Dit was echter het werk van de wegwerkers. Bij het verbreden van de weg wordt af en toe dynamiet gebruikt.....
En een uurtje later waren we weer in ons vredige paradijsje......
Morgen gaan we naar Sandrup Jongkar, weer een rit van zo'n 7 uur. Daar zullen we onze laatste nacht in Bhutan doorbrengen voordat we aan de ontzettend lange terugreis beginnen. Mocht er nog wat te melden zijn dan zien jullie dat vanzelf, zo niet dan volgt over een week of wat waarschijnlijk een nog wel een link naar de foto's.

Met liefs,
Tibi en Yvonne